Kyokushin Karate (ook wel Kyokushinkai Karate genoemd) onderscheidt zich met name van andere Karate stijlen door de karakteristieke ‘Full Contact’ gevechtstijl waarbij de nadruk ligt op discipline, doorzettingsvermogen en doeltreffendheid. Zouden we Karatebeoefenaars vergelijken met militairen, dan kunnen we stellen dat Kyokushin Karate de elite eenheid, zoals mariniers of commando’s onder de vechtsporten is. Naast eerder genoemde discipline en doorzettingsvermogen zijn er ook andere vergelijkingen met militairen te maken; er is bij beiden uniformiteit en een rangorde. Aan Kyokushin beoefenaars kunnen we middels de kleur van de banden zien tot welk niveau de drager gevorderd is. Tijdens ieder examen dient men zich te bewijzen middels vastgestelde en verplichte exameneisen.

De weg van Kyokushin karate is zwaar, voor velen te zwaar. De reden ligt voor de hand. Een goed karateka bereikt zijn niveau pas na jaren van intensieve training.

Kyokushin karate bestaat in de eerste plaats uit basis kihon (techniek), die het lichaam fysisiek traint. Zij ontwikkelt kracht, houding, fysiek, coördinatie, balans, snelheid, perfectie, … De karateka wordt lichamelijk gehard. Elke techniek moet duizenden keren gedaan worden alvorens de karateka hem zinvol kan gebruiken. Nog meer wordt een karateka geestelijk op de proef gesteld door het
voortdurend opnieuw uitvoeren van dezelfde technieken en bewegingen. Enkel mensen met een sterke persoonlijkheid en een sterke wil voor slagen zullen de weg vinden. Vechtersbazen haken door deze manier van trainen af. Deze discipline waarmee getraind wordt, onderscheidt het Kyokushin karate van vele andere gevechtssporten.

Pas na een goede beheersing van het bovenstaande komt in Kyokushin karate het gevecht aan de beurt. Zonder een sterk ontwikkeld mentaal en fysisch lichaam is het nog niet begonnen gevecht reeds verloren. Na jarenlange intensieve training krijgt het gevecht een belangrijke plaats in het geheel van Kyokushin.

Kyokushin karate is meer dan een sport, het is een levenswijze.

Betekenis Kyokushinkai(kan)
‘Kyokushinkai’ is een Japanse benaming, bestaande uit de volgende samengestelde begrippen:

Kyoku betekent maximale, het uiterste of ultieme
Dit betekent dat je het maximale uit elke situatie wilt halen middels door te zetten; doorzettingsvermogen,  je volledig te geven, tot het uiterste te gaan voor hetgeen je wilt bereiken.

Shin betekent de waarheid.

Dit kun je alleen met een ijzeren discipline en de juiste mentaliteit bereiken. Je zult zonder marchanderen de realiteit tegemoet moeten treden en zal je, wanneer je dit kunt opbrengen, in je zelfvertrouwen sterken.

Kai betekent samenwerken.
Dit staat voor het samenwerken met elkaar in de juiste verhouding, altijd met het nodige respect voor ieders standpunt. Respect is een essentieel punt in de relatie van mens tot mens.

In het kort omschreven betekent Kyokushinkai  ‘De weg van de ultieme waarheid’. De  Japanse  kalligrafie  (kanji)  van  het  woord  kyokushinkai wordt op de linker rever van de karategi gedragen.

Kyokushin Kanji

 

Betekenis van het Kanku-embleem
Het kanku-embleem wordt door alle Kyokushin karatebeoefenaars op de linkermouw van de karategi gedragen en is meestal verweven in het clubembleem. Het betreft een zen-symbool dat men kan vormen door beide handen gestrekt voor zich uit te houden, waarbij de gestrekte vingers elkaar bij de wijsvingers bovenaan raken en de duimen onderaan. De Boeddhistische Zenmonniken pleegden door de zo ontstane holte naar de opkomende of afzakkende zon te staren, bij voorkeur aan de waterkant. De beide punten, gevormd door duimen en wijsvingers stellen het uiterste voor en de beide brede stukken, gevormd door de polsen, de kracht. De cirkel rondom de holte alsook de holte binnenin (de zon) stellen de oneindigheid voor. Samengevat symboliseert het Kanku-embleem de nooit eindigende inspanning van het leerproces.

kanku_symbol